Osmanlı Devleti’nde hukuk, şer’i ve örfi olmak üzere iki alanda uygulanmıştır. Şer’i hukukun kaynağı başta Kur’an-ı Kerim olmak üzere Sünnet, İcma ve Kıyas idi. Örfi hukukun kaynağı ise töre, örf ve adetler, padişahın ve Divan-ı Hümayun’un koyduğu kurallardı. Gayrimüslimlerin ise kendine ait hukuki sistemleri vardır. Tanzimat Dönemi’nde özellikle Fransız kanunlarından yararlanılarak 1848’de arazi Kanunu, 1850’de ticaret Kanunu, 1863’te ise Deniz Ticaret Kanunu kabul edilmiştir. 1868 yılında Danıştay kurulmuştur. Yine bu dönemde Ahmet Cevdet Paşa başkanlığında bir komisyon tarafından medeni hukuk açısından büyük önem taşıyan “Mecelle" (adli kurallar kitabı) hazırlanmıştır.1926 yılında da TBMM tarafından Türk Medeni Kanunu kabul edilmiştir. Ve böylece hukuk alanında birlik sağlanmıştır.